Vandaag, 19 augustus, vieren we World Photography Day: een dag waarop fotografie wereldwijd mensen samenbrengt. Een foto is meer dan een mooi beeld. Hij kan een herinnering bewaren, een verhaal vertellen en aandacht vragen voor wat vaak onopgemerkt blijft.

De zomer is voorbij. Je camera ligt weer op tafel. Je voelt die kriebel om iets te maken met wat je hebt gezien. Maar hoe kom je van losse beelden naar een verhaal dat blijft hangen? Als fotograaf ken ik dit gevoel.

“Kun je hier wat foto’s van maken?” Het klinkt eenvoudig, maar voor een mij is dat vaak te weinig informatie om goed aan de slag te kunnen.

Net voor de vakantie kreeg ik van kunstenaar Wim Warrink de opdracht om zijn Brillantine Machine op de Zwarte Cross vast te leggen. Ik maakte een serie foto’s en een korte aftermovie van de machine, de bezoekers en de sfeer op het festival. Het resultaat is hier te bekijken >>  Wim Warrink werd geboren in 1983 en studeerde Autonome Beeldende Kunst aan Academie Minerva in Groningen. In 2015 studeerde hij af en won hij de Klaas Dijkstra Academieprijs. In zijn werk combineert hij kunst, techniek en beweging. Hij bouwt bijzondere machines die vaak op een onverwachte of humoristische manier iets uitvoeren. De Brillantine Machine lijkt op een ouderwetse kappersstoel. Zodra iemand plaatsneemt, wordt het haar naar achteren geblazen. Dat zorgt voor verbaasde en vrolijke reacties. Met mijn foto’s en aftermovie heb ik geprobeerd zowel de machine als de interactie met het publiek en de sfeer van de Zwarte Cross zichtbaar te maken. Website van WIM WARRINK>>

Deze zomer was warm en misschien daardoor rustiger. Alles ging net iets langzamer, en daardoor was alles precies goed. Daardoor maakte ik foto's zonder echt een doel. Gewoon kijken, ademen, aanwezig zijn. Mijn camera's gingen mee, maar ze bepaalde niet wat ik deed. 

Een foto hoeft niet altijd perfect te zijn om goed te werken. Sterker nog: juist een echte foto kan vaak meer geloofwaardigheid, persoonlijkheid en warmte uitstralen dan een sterk bewerkte of gegenereerde variant. Voor veel toepassingen is het daarom helemaal niet nodig om een selfie om te zetten naar een strak geoptimaliseerd portret.

Een foto lijkt een objectieve weergave van de werkelijkheid, maar dat is niet helemaal waar. Hoewel we allemaal naar dezelfde afbeelding kunnen kijken, interpreteren we die vaak verschillend. Dat komt doordat onze hersenen niet alleen registreren wat we zien, maar er ook betekenis aan geven. Die betekenis wordt beïnvloed door onze persoonlijke ervaringen, emoties, cultuur en verwachtingen. Daardoor kan een foto bij de één gevoelens van vreugde oproepen, terwijl een ander juist verdriet of onrust ervaart.

Deze zomer is de fototentoonstelling Verbinding te zien op vier locaties in Heechterp-Schieringen: Buurtcentrum Insulinde, Wijkcentrum Heechterp-Schieringen, de Sociale Voedseltuinen en het Pandaplein.

Jarenlang leek de compactcamera verleden tijd. Smartphones maakten steeds betere foto's en waren altijd binnen handbereik. Toch kiezen steeds meer fotografen opnieuw voor een losse camera. Niet omdat die technisch beter is, maar omdat hij een andere manier van fotograferen biedt.

De Godox C100 lijkt in eerste instantie vooral een idee. Minder scherm. Minder controle. Meer gevoel. Maar zodra je hem in handen hebt, merk je dat het ook gewoon een product is dat moet werken.

Wat maakt een foto echt goed? Volgens de Britse documentairefotograaf Martin Parr is techniek slechts een klein onderdeel van het verhaal. Een sterke foto ontstaat door nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en een persoonlijke blik op de wereld. In zijn manifest voor beginnende fotografen vat hij zijn visie samen in tien eenvoudige regels. Ze lijken vanzelfsprekend, maar bevatten een diepere les voor iedere fotograaf.

Ik heb steeds meer moeite met het idee dat een foto de waarheid zou laten zien. Zeker als het om rimpels gaat. Op een foto lijken die ineens belangrijker dan ze in het echt zijn. Alsof een gezicht pas “goed” is als de lijnen zijn gladgestreken en de tijd zo min mogelijk zichtbaar blijft.

Europa heeft veel mooie fotomusea. In sommige steden staan fotografie echt centraal, en daar kun je werk zien van bekende fotografen, maar ook van nieuwe makers. Voor wie van foto’s houdt, zijn dit plekken waar je makkelijk een dag kunt rondkijken. Een van de bekendste musea is Fotografiska in Stockholm. Dit museum is groot, modern en heeft vaak sterke tentoonstellingen. In C/O Berlin in Berlijn zie je eveneens veel moderne fotografie en vaak grote, duidelijke tentoonstellingen. In Parijs is Jeu de Paume een belangrijke plek voor fotografie en beeldcultuur. In België is het Musée de la Photographie in Charleroi een grote naam, met een brede collectie en veel tentoonstellingen. Deze musea zijn populair omdat je er niet alleen mooie foto’s ziet, maar ook goed merkt hoe fotografie verhalen kan vertellen. Ook andere steden hebben plekken die vaak worden genoemd in overzichten van de beste fotomusea in Europa. Denk aan musea en galeries in Londen, Amsterdam, Berlijn en andere grote culturele steden. De meeste van deze musea werken met tijdelijke tentoonstellingen, dus een bezoek blijft meestal verrassend.  

Nederland heeft meerdere musea waar fotografie een belangrijke plek heeft. Sommige musea laten vooral kunstfoto’s zien, andere richten zich ook op documentaire, mode, media of beeldcultuur. Daardoor is er voor bijna iedereen wel iets interessants te vinden.

Wil je beter leren fotograferen zonder dikke studieboeken of lange videolessen? Dan is Photoskop een aanrader. Dit nieuwe platform laat je fotografie op een interactieve manier ontdekken. In plaats van alleen theorie te lezen, ga je direct zelf aan de slag. Door te experimenteren met belichting, compositie en camera-instellingen leer je spelenderwijs hoe je betere foto's maakt.

Veel mensen denken dat een smartphone genoeg is om een reis vast te leggen. Een snelle foto, een herinnering, een bewijs dat je ergens bent geweest. Maar als je echt de essentie van een plek wilt vangen, kom je al snel tot een andere conclusie. Dan merk je dat een (semi-professionele) camera geen overbodige luxe is, maar een hulpmiddel dat je helpt om beter te kijken.

Een photo zine is een klein, eigenzinnig boekje waarin foto’s de hoofdrol spelen. Het zit ergens tussen een fotoboek en een magazine in, maar dan persoonlijker, losser en vaak een stuk creatiever. Juist omdat het niet strak of commercieel hoeft te zijn, voelt een photo zine vaak heel direct aan. Je gebruikt het om beelden samen te brengen tot één geheel dat meer vertelt dan losse foto’s apart.

Met temperaturen die richting de 35 graden of hoger gaan, krijgen niet alleen fotografen het zwaar. Ook moderne systeemcamera's moeten hard werken. Tijdens een lange bruiloft, reportage of evenement kunnen warmte en intensief gebruik ervoor zorgen dat prestaties teruglopen, accu's sneller leeglopen of een camera zelfs tijdelijk uitschakelt vanwege oververhitting. Gelukkig kun je met een aantal eenvoudige maatregelen veel problemen voorkomen.

Veel fotografen hebben ideeën voor een bijzonder project, maar lopen vast op de financiering. Een expositie, fotoboek of documentaire fotoserie kost vaak meer dan alleen tijd. Daarom kiezen veel makers ervoor om een fondsaanvraag te doen.

Over fotografie bestaan veel misvattingen. Sommigen denken dat fotografen gemakkelijk veel geld verdienen, terwijl anderen geloven dat fotografie vooral een dure hobby is. In werkelijkheid ligt de waarheid ergens tussen deze twee uitersten. Het inkomen van een fotograaf hangt af van ervaring, specialisatie, kwaliteit en ondernemerschap.

We maken tegenwoordig duizenden foto's. Ze staan op telefoons, computers en in de cloud. We scrollen erlangs, sturen ze door en kijken er soms nog eens naar terug. Toch verandert er iets zodra een foto wordt afgedrukt. Een beeld dat eerst een digitaal bestand was, krijgt ineens een fysieke plek in de wereld.

Veel mensen zeggen weleens: “Ik ben niet fotogeniek.” Toch is dat meestal niet waar. Fotogeniek zijn is geen aangeboren eigenschap die sommige mensen wel hebben en anderen niet. Het heeft vaak meer te maken met houding, belichting, zelfvertrouwen en de manier waarop een foto wordt gemaakt.

In veel huishoudens liggen oude digitale camera’s ongebruikt in een lade, verhuisdoos of ergens achter op zolder. Camera’s die ooit meegingen op vakantie, familiefeesten of schoolreisjes zijn inmiddels vervangen door smartphones en nieuwere apparatuur. Toch zijn juist deze oudere toestellen nog van grote waarde voor sociale en creatieve projecten.

De discussie over AI in fotografie gaat vaak over wat de technologie nog niet kan. De vingers kloppen niet helemaal, schaduwen lopen vreemd weg of details voelen onnatuurlijk aan. Maar wie naar de snelheid van de ontwikkeling kijkt, ziet dat dit waarschijnlijk tijdelijke beperkingen zijn. Beeldkwaliteit is een technisch probleem, en technische problemen hebben de neiging om opgelost te worden.

Wie de ontwikkeling van camera's volgt, krijgt de indruk dat fotografie voortdurend wordt vernieuwd. Meer megapixels, hogere burstsnelheden, slimmere autofocus, betere video, meer rekenkracht. Toch ontstaat er een merkwaardige situatie. Veel moderne camera's kunnen aanzienlijk meer dan de meeste fotografen ooit nodig zullen hebben.

Er wordt veel geschreven over wat een goede foto is. Over compositie, licht, timing of stijl. Maar misschien is de interessantste vraag een andere: wat legt een foto vast zonder dat iemand het doorheeft?

Mensen vragen me regelmatig waarom ik altijd een camera bij me heb. Het grappige is dat ik vaak helemaal niet van plan ben om foto's te maken. Toch gaat de camera mee. In de auto, tijdens een wandeling, naar een afspraak of gewoon als ik even de deur uit ga.

TFP fotografie betekent dat een fotograaf en een model samenwerken zonder betaling. De fotograaf maakt foto’s en het model poseert, waarna beide partijen het beeldmateriaal mogen gebruiken voor hun portfolio of sociale media. Omdat er geen geld wordt betaald, is het belangrijk om vooraf duidelijke afspraken te maken. Zo voorkom je discussies achteraf over het gebruik van de foto’s of de verwachtingen van de samenwerking.

Verbazing en fotografie horen goed bij elkaar. Als je iets ziet dat je verbaast, wil je het vaak vastleggen. Een foto helpt om dat moment te bewaren. Het kan iets groots zijn, zoals een mooie zonsondergang, maar ook iets kleins, zoals een druppel water op een blad.

Creativiteit in portretfotografie lijkt soms magie, maar het is eigenlijk een combinatie van kijken, voelen en durven kiezen. Het geheim zit niet in dure camera’s, maar in hoe jij naar iemand kijkt.

Veel fotografen herkennen het wel. Je levert een foto aan, de klant is blij, iedereen tevreden. Een paar maanden later zie je datzelfde beeld ineens ergens anders terug. Groter gebruikt dan afgesproken. Of langer. Of in een context waar je niks van wist. En dan begint het gedoe. Want wat was er eigenlijk afgesproken?

Het kiezen van de juiste foto voelt voor mij nooit als een snelle beslissing. Ik merk dat beeld veel meer zegt dan woorden soms kunnen doen, en juist daarom neem ik er bewust de tijd voor. Een foto moet niet alleen mooi zijn, maar vooral kloppen met wat ik wil overbrengen. Wanneer dat niet in balans is, voelt het meteen minder sterk.

Waar ligt je focus? Die vraag komt af en toe voorbij, soms van anderen maar eerlijk gezegd stel ik hem mezelf ook regelmatig. Ik ben geen kenner en ook geen fotograaf die alles precies heeft uitgestippeld, maar één ding weet ik inmiddels wel. Als je aandacht geeft aan wat je echt graag wilt doen en tegelijkertijd ook durft te laten liggen wat niet bij je past, gebeurt er iets bijzonders. Dan ontstaat er ruimte en in die ruimte komen vaak precies de dingen naar je toe die je eigenlijk hoopt tegen te komen.

Veel mensen denken bij een selfie meteen aan ijdelheid. Alsof mensen alleen maar foto's van zichzelf maken omdat ze aandacht willen. In discussies in de media wordt de selfie daarom vaak gezien als een teken van narcisme of oppervlakkigheid. Maar dat beeld is te simpel. De selfie vertelt eigenlijk iets veel interessanters over onze tijd.

De driehoek tussen fotograaf, onderwerp en kijker vormt de kern van wat een foto echt laat spreken. Hieronder duik ik dieper in hoe deze drie elkaar raken en versterken, met drie gedachtenstromen die elkaar aftasten.

Een goede locatie is minstens de helft van je foto. Ze bepaalt de sfeer, het licht en het verhaal dat je vertelt. Toch denken veel fotografen en opdrachtgevers pas laat na over waar een shoot plaatsvindt. Dat is jammer, want er is veel meer mogelijk dan een standaard studio of een bakstenen muur in een industrieel pand.

Veel fotografen zoeken niet naar perfectie, maar naar echtheid. Zij geloven dat fouten, toeval en onvolmaaktheid een foto sterker maken. Hun meningen laten zien dat imperfectie geen zwakte is, maar een kracht.

Niet elke fotograaf laat het toeval bepalen wat er gebeurt. Sommigen kiezen ervoor om de volledige regie te voeren over hun beelden. Ze creëren actief de situatie die ze willen vastleggen, in plaats van te wachten tot die zich aandient. Het begint met een idee, een mentale schets van hoe het eindresultaat eruit moet zien. Die voorstelling bepaalt vervolgens alle keuzes: welke locatie past erbij, hoe moet het licht vallen, welke houding ondersteunt de boodschap.

Een claim voor een foto die je hebt gebruikt vraagt om snelle actie. Of het nu gaat om de rechten van de fotograaf of de persoon op de foto, verkeerd reageren kan leiden tot hoge kosten.

Music For Your Eyes is een online galerie die zich volledig richt op muziekfotografie van toonaangevende Nederlandse fotografen zoals Paul Bergen, Chris Bonis, Peter van Breukelen, Rob Verhorst, Maarten Corbijn en Gijsbert Hanekroot. Het platform is opgezet door de Rotterdamse vormgever Jeroen van der Meijden vanuit zijn passie voor muziek en fotografie.

Een kind staat stil. Gewoon stil. Maar in die stilte zit het wachten. De spanning van iets dat gaat gebeuren. Je voelt het meteen. Dat moment ken je. De seconde voor de sprong. Voeten nog op de grond. Het lichaam al klaar. Daar zit alles in. De moed. De twijfel. De opwinding. Een fractie van tijd die alles zegt. Of die stilte voor iemand in tranen uitbarst. Je ziet het al gebeuren. De adem die vast zit. De schouders die beginnen te beven. Het moment is er nog niet, maar de emotie is er al.

Elke dag zien we honderden foto's voorbijkomen. Op social media, in het nieuws, op reclameborden. We kijken ernaar, scrollen door en gaan verder. Maar echt begrijpen wat we zien? Dat doen we veel minder vaak. En dat is jammer, want foto's vertellen vaak een heel ander verhaal dan je op het eerste gezicht zou denken.

De FUJIFILM instax mini Evo™ geeft je eindelijk de vrijheid om instant fotografie op jouw manier te benaderen. In plaats van direct elke foto te moeten printen, kun je met deze hybride camera eerst alles digitaal opslaan en later beslissen wat de moeite waard is om af te drukken.

De keuze om een onderwerp te isoleren van zijn omgeving bepaalt vaak het verschil tussen een snapshot en een meeslepende foto. Waar het oog van nature selecteert wat belangrijk is, legt de camera alles vast wat binnen het kader valt. De fotograaf moet dus bewust keuzes maken om die selectie te sturen.

Het fotografievak transformeert sneller dan ooit. Fotografen navigeren tussen automatisering en ambacht, tussen efficiëntie en emotie. Deze paradox definieert het vakgebied in 2026.

LinkedIn lijkt een eindeloze galerie van perfectie: stralende professionals, vlekkeloze carrières en successen die te mooi zijn om waar te zijn. Maar achter die gepolijste beelden gaat een wereld van bewerking schuil. Filters, bewerkingssoftware en slimme trucjes transformeren de werkelijkheid tot een onbereikbaar ideaalbeeld, met alle gevolgen van dien.

Het is altijd een genot om een goede foto te zien waarbij verschillende delen van de foto naar elkaar verwijzen en de compositie als geheel met elkaar verbonden voelt. Niet alle scènes hebben dit effect dat je kunt fotograferen, maar het is zeker de moeite waard om ernaar te zoeken.