Bij landschapsfotografie wil je vaak alles scherp vastleggen: van het gras dichtbij tot de bomen in de verte. Een kleiner diafragma helpt om de scherptediepte te vergroten. Toch betekent een kleinere lensopening niet automatisch een scherpere foto. Het draait om de juiste balans tussen scherptediepte en detail.
Waarom verder diafragmeren niet altijd helpt
Het diafragma bepaalt hoeveel licht er door je lens valt. Hoe hoger het f-getal, hoe kleiner de opening. Hierdoor wordt een groter deel van de voorgrond en achtergrond scherp.
Maar bij een te kleine opening ontstaat diffractie, ook wel lichtbuiging genoemd. Het licht wordt hierdoor iets uitgespreid, waardoor fijne details zoals grassprieten, bladeren en kleine takjes minder scherp worden. Je krijgt dus meer scherptediepte, maar verliest tegelijkertijd wat detail.
Ansel Adams en Group f/64
Ansel Adams was lid van Group f/64, een fotografengroep die bekendstond om haar scherpe en gedetailleerde landschapsfoto's. De naam verwees naar het kleine diafragma f/64.
De fotografen werkten met grote filmnegatieven. Daardoor was de invloed van diffractie bij het maken van afdrukken minder zichtbaar. Bij moderne digitale camera's werkt dat anders. Je kunt de diafragmawaarde van toen daarom niet zomaar vergelijken met die van nu.
Welk diafragma kies je?
Voor landschapsfotografie is f/8 tot f/11 op een full-framecamera vaak een goed uitgangspunt. Je krijgt voldoende scherptediepte zonder dat diffractie een grote rol speelt.
Is de voorgrond erg dichtbij en wil je ook de achtergrond scherp hebben? Dan kan f/16 een betere keuze zijn. Je levert misschien iets aan fijne details in, maar krijgt wel meer scherptediepte.
Onthoud: kies niet automatisch het kleinste diafragma. Het beste resultaat krijg je door de juiste balans te vinden tussen scherptediepte en behoud van details.
Reactie plaatsen
Reacties