Ik heb steeds meer moeite met het idee dat een foto de waarheid zou laten zien. Zeker als het om rimpels gaat. Op een foto lijken die ineens belangrijker dan ze in het echt zijn. Alsof een gezicht pas “goed” is als de lijnen zijn gladgestreken en de tijd zo min mogelijk zichtbaar blijft.
Maar zo kijk ik er niet naar. Voor mij horen rimpels bij een gezicht. Ze vertellen iets over iemands leven, over lachen, werken, zorgen, ouder worden. Ik zie ze niet als een fout die gecorrigeerd moet worden, maar als sporen van menselijkheid. Juist daarin zit voor mij de schoonheid.
Wat mij stoort, is dat fotografie vaak wordt gebruikt om dat allemaal weg te poetsen. Een beetje zachter, een beetje gladder, een beetje jonger. Voor je het weet, kijk je niet meer naar een echt mens, maar naar een bewerkt ideaal. En eerlijk gezegd vind ik dat armoedig. Niet alleen voor degene die wordt gefotografeerd, maar ook voor ons als kijkers. Want we leren dan opnieuw om vooral te letten op wat ontbreekt, in plaats van op wat er wél is. Ik geloof juist dat een goed portret laat zien wie iemand werkelijk is. Niet alleen een gezicht, maar ook karakter, levenservaring en eigenheid. Rimpels horen daar gewoon bij. Misschien zelfs vooral daar. Want een gezicht zonder sporen van tijd zegt mij minder dan een gezicht waarin je iets van iemands verhaal kunt lezen.
Daarom vind ik dat we terughoudender mogen zijn met gladmaken en wegwerken. Fotografie hoeft de tijd niet te ontkennen. Ze mag die juist zichtbaar maken. En juist dat is dat wel eerlijker, mooier en menselijker dan dat eeuwige streven naar gladheid.
Reactie plaatsen
Reacties