Christop.nl

Creativiteit in portretfotografie lijkt soms magie, maar het is eigenlijk een combinatie van kijken, voelen en durven kiezen. Het geheim zit niet in dure camera’s, maar in hoe jij naar iemand kijkt.

Veel fotografen herkennen het wel. Je levert een foto aan, de klant is blij, iedereen tevreden. Een paar maanden later zie je datzelfde beeld ineens ergens anders terug. Groter gebruikt dan afgesproken. Of langer. Of in een context waar je niks van wist. En dan begint het gedoe. Want wat was er eigenlijk afgesproken?

Het kiezen van de juiste foto voelt voor mij nooit als een snelle beslissing. Ik merk dat beeld veel meer zegt dan woorden soms kunnen doen, en juist daarom neem ik er bewust de tijd voor. Een foto moet niet alleen mooi zijn, maar vooral kloppen met wat ik wil overbrengen. Wanneer dat niet in balans is, voelt het meteen minder sterk.

Waar ligt je focus? Die vraag komt af en toe voorbij, soms van anderen maar eerlijk gezegd stel ik hem mezelf ook regelmatig. Ik ben geen kenner en ook geen fotograaf die alles precies heeft uitgestippeld, maar één ding weet ik inmiddels wel. Als je aandacht geeft aan wat je echt graag wilt doen en tegelijkertijd ook durft te laten liggen wat niet bij je past, gebeurt er iets bijzonders. Dan ontstaat er ruimte en in die ruimte komen vaak precies de dingen naar je toe die je eigenlijk hoopt tegen te komen.

Veel mensen denken bij een selfie meteen aan ijdelheid. Alsof mensen alleen maar foto's van zichzelf maken omdat ze aandacht willen. In discussies in de media wordt de selfie daarom vaak gezien als een teken van narcisme of oppervlakkigheid. Maar dat beeld is te simpel. De selfie vertelt eigenlijk iets veel interessanters over onze tijd.

De driehoek tussen fotograaf, onderwerp en kijker vormt de kern van wat een foto echt laat spreken. Hieronder duik ik dieper in hoe deze drie elkaar raken en versterken, met drie gedachtenstromen die elkaar aftasten.