Als ik als fotograaf aan het werk ben, heb ik niet alleen een camera en objectieven nodig; er is iets wat veel fotografen herkennen ik verlies ook voortdurend spullen. Een batterij. Een geheugenkaart. En af en toe duikt een voorwerp weer op, maar vaak verdwijnt het voorgoed. Vermoedelijk verblijft het ergens in een kosmos waarin alle voorwerpen zijn ondergebracht die mijn fotografie ooit heeft voortgebracht.
De lensdop blijft voor mij het meest verloren voorwerp. Ik verwijder hem, leg hem ‘even’ opzij en slechts drie seconden later is hij volledig verdwenen. Niet gestolen, niet weggegooid, gewoonweg afwezig. Vervolgens kom ik hem weken later weer tegen: in mijn jas, in het dashboardkastje van de auto of toch gewoon in mijn cameratas, precies waar hij had moeten blijven.
Dan is er de batterij. Die verdween op een heel bijzondere manier. Ik herinner me dat de lading nog volledig was. Maar zodra het licht eenmaal prachtig werd, bleek de locatie van de batterij onbekend. Ik rits alle compartimenten open en inspecteer elke zak twee keer, alsof de batterij ongemerkt van plek is veranderd. Uiteindelijk vind ik hem terug in de binnenvoering van mijn jas. Het moeilijkste aspect is niet het verliezen van iets. Het moeilijkste is precies te weten waar het is. Ik realiseer me dat de lensdop ergens dichtbij moet zijn. Ik weet dat de batterij prima werkt. Toch zijn ze verdwenen.
Dan is er het moment waarop een voorwerp terugkeert. De lensdop die na enkele weken onverwacht in het dashboardkastje opduikt. De batterij die zich ineens in een apart compartiment blijkt te bevinden. Alsof de kosmos zegt: prima, ga verder en observeer voortaan wat zorgvuldiger Misschien zijn dit de kosten van het vak: als ik alle momenten wil bewaren, moet ik tegelijkertijd ontdekken hoe ik bepaalde dingen kan loslaten.
Alleen... de lensdop zou wat vaker moeten terugkomen.
Reactie plaatsen
Reacties