Deze zomer was warm en misschien daardoor rustiger. Alles ging net iets langzamer, en daardoor was alles precies goed. Daardoor maakte ik foto's zonder echt een doel. Gewoon kijken, ademen, aanwezig zijn. Mijn camera's gingen mee, maar ze bepaalde niet wat ik deed.
Ik gebruikte vooral mijn 50 mm. Een lens die niets oplost, maar juist dwingt om zelf iets te doen. Dichterbij komen. Stilstaan. Twijfelen of iets het waard is. Soms voelde dat ongemakkelijk, maar juist daar zit iets echts. Ik merkte dat ik hierdoor minder foto’s maakte, maar beter keek.
Alles is goed hoe klein het ook mag zijn. Geen grote momenten, geen perfecte plaatjes. Gewoon een stukje van iets. Fragmenten en imperfectie en een gevoel dat even blijft hangen. Ik hoef het beeld niet groter te maken dan het is. Dat geeft rust. Het haalt de druk weg om steeds iets bijzonders te moeten vinden.
Hierdoor liet ik ook mijn camera vaker zakken. Soms wil je iets niet vastleggen, maar gewoon laten gebeuren. Het moment zelf is dan al compleet. Dat is nieuw voor me, en ook wel bevrijdend.
Deze zomer geeft niet alleen beelden gegeven, maar ook een andere manier van kijken. Rustiger, dichterbij en echt. herinneringen. Niet aan de foto’s zelf, maar de manier waarop ze zijn gemaakt.
Reactie plaatsen
Reacties