Er zijn altijd van die foto’s die gewoon niet lukken. Ik bedoel: onscherpe beelden, precies het verkeerde moment vastgelegd, een donkere hoek, een gezicht dat half buiten beeld valt. Foto’s waarop niets helemaal klopt en die ik als fotograaf zelf ook niet aantrekkelijk vind. Meestal verdwijnen ze snel van de geheugenkaart. Ik bewaar ze niet.
Toch zijn deze mislukte foto’s onderdeel van het fotograferen. Ze vormen een groot deel van wat ik doe.
Deze slechte foto’s laten mij zien wat ik heb gemist. Ik reageerde te laat, vertrouwde te veel op de camera of keek simpelweg niet goed genoeg. Ze maken duidelijk dat een goede foto niet alleen een kwestie van geluk is. Ik moet steeds opnieuw beslissen: waar ga ik staan, wat laat ik buiten beeld en wanneer druk ik af?
Slechte foto’s houden me scherp. Ze voorkomen dat fotografie een trucje wordt dat ik steeds maar herhaal. Als je alleen naar de geslaagde beelden kijkt, zie je alleen het resultaat. Als je ook naar de mislukkingen kijkt, zie je het hele proces. Zo leer ik.
Niet iedere gemiste foto hoeft gerepareerd te worden. Soms zegt een slechte foto gewoon: dit was vandaag niet het juiste beeld. En dat is geen ramp. Een camera registreert meer dan alleen wat werkt.
De perfecte foto krijgt alle aandacht. Terecht. Maar meestal staat die niet alleen. Achter één goed beeld zitten tientallen foto’s die het niet hebben gehaald. Ze maakten ruimte voor die ene. Ze waren nodig om te ontdekken wat je de volgende keer anders wilt doen.
Dus nee, mislukte foto’s zijn geen bewijs dat je faalt. Ze zijn juist het materiaal dat je helpt om écht beter te leren kijken.
Reactie plaatsen
Reacties