Mensen vragen me regelmatig waarom ik altijd een camera bij me heb. Het grappige is dat ik vaak helemaal niet van plan ben om foto's te maken. Toch gaat de camera mee. In de auto, tijdens een wandeling, naar een afspraak of gewoon als ik even de deur uit ga.
Voor mij gaat fotografie niet alleen over het maken van foto's. Het gaat vooral over de mogelijkheid dat er een foto kan ontstaan. Mooie momenten kondigen zich namelijk niet aan. Ze staan niet in je agenda en wachten niet tot je thuis je camera hebt opgehaald. Ze zijn er ineens en vaak ook weer zo verdwenen.
Ik merk dat ik anders naar de wereld kijk sinds ik fotografeer. Niet omdat ik overal een foto in zie, maar omdat ik beter ben gaan opletten. Een bijzonder licht, een blik van iemand, een grappige situatie of gewoon iets wat me raakt. Vaak maak ik geen foto. Maar soms wel. En juist die foto's zijn vaak de foto's die me het meest dierbaar zijn.
De meeste dagen gaat mijn camera ongebruikt weer mee naar huis. Dat vind ik helemaal niet erg. Het gaat er niet om hoeveel foto's ik maak, maar dat ik de kans heb als er iets voorbij komt dat ik wil vastleggen.
Misschien is dat wel de echte reden dat ik altijd een camera bij me heb. Niet omdat ik voortdurend fotograaf ben, maar omdat ik nieuwsgierig ben. Nieuwsgierig naar wat de dag brengt. En als er dan ineens een beeld verschijnt dat iets vertelt, iets laat voelen of gewoon een mooi moment vastlegt, dan ben ik blij dat mijn camera erbij was.
Want een foto die je niet kunt maken, omdat je camera thuis ligt, blijft altijd alleen maar een herinnering. En soms is het mooi om die herinnering ook met anderen te kunnen delen.
Reactie plaatsen
Reacties