Waar ligt je focus? Die vraag komt af en toe voorbij, soms van anderen maar eerlijk gezegd stel ik hem mezelf ook regelmatig. Ik ben geen kenner en ook geen fotograaf die alles precies heeft uitgestippeld, maar één ding weet ik inmiddels wel. Als je aandacht geeft aan wat je echt graag wilt doen en tegelijkertijd ook durft te laten liggen wat niet bij je past, gebeurt er iets bijzonders. Dan ontstaat er ruimte en in die ruimte komen vaak precies de dingen naar je toe die je eigenlijk hoopt tegen te komen.
De afgelopen tijd merk ik dat mijn focus steeds duidelijker ligt bij muziek, theater en verbeelding. Dat zijn de plekken waar voor mij iets begint te bewegen. Muziek heeft een energie die je bijna kunt zien, theater heeft verhalen die mensen samenbrengen en verbeelding geeft de vrijheid om iets te laten ontstaan wat er eerst nog niet was. In die combinatie zit voor mij een wereld die veel verder gaat dan alleen een foto maken. Het gaat over sfeer, over mensen, over momenten die even blijven hangen.
Ik merk dit jaar dat er daardoor andere ontmoetingen ontstaan. Er komen meer mensen op mijn pad die met dezelfde soort nieuwsgierigheid bezig zijn. Muzikanten die iets willen laten zien van hun muziek, theatermakers die een verhaal zoeken in beeld, projecten waarin ruimte is om te zoeken en te experimenteren. Het zijn geen grote plannen die van tevoren vaststaan, maar vaak begint het gewoon met een gesprek of een idee dat langzaam vorm krijgt.
Voor mij is dat ook een leerproces. Focus bepalen betekent namelijk niet dat alles meteen duidelijk is. Het betekent vooral dat je beter leert luisteren naar wat je energie geeft en wat niet. Soms betekent dat ook dat je ergens nee tegen zegt, niet omdat het slecht is maar omdat het niet jouw richting is. Dat voelt in het begin misschien lastig, maar juist daardoor ontstaat er ruimte voor de dingen die wel kloppen.
Wat me misschien nog wel het meest opvalt, is dat projecten daardoor vanzelf betekenisvoller worden. Niet omdat ze groter zijn, maar omdat ze beter passen. Je werkt met mensen die dezelfde taal spreken, al is die taal soms gewoon muziek, een idee voor een scène of een beeld dat nog moet ontstaan. In die wereld van muziek, theater en verbeelding zit voor mij de plek waar fotografie meer wordt dan een techniek. Het wordt een manier om iets zichtbaar te maken dat anders misschien onopgemerkt zou blijven.
Misschien is dat uiteindelijk wat focus voor mij betekent. Niet alles doen, maar juist kiezen en soms ook gewoon doen. En ik vertrouw erop dat wanneer je kiest voor wat je echt interesseert, de juiste mensen en projecten vaak ook op mij af komen.
Reactie plaatsen
Reacties