Een kind staat stil. Gewoon stil. Maar in die stilte zit het wachten. De spanning van iets dat gaat gebeuren. Je voelt het meteen. Dat moment ken je. De seconde voor de sprong. Voeten nog op de grond. Het lichaam al klaar. Daar zit alles in. De moed. De twijfel. De opwinding. Een fractie van tijd die alles zegt. Of die stilte voor iemand in tranen uitbarst. Je ziet het al gebeuren. De adem die vast zit. De schouders die beginnen te beven. Het moment is er nog niet, maar de emotie is er al.
Een hand die loslaat. Niet voor of na. Precies dat ene moment. Daar gebeurt het. Het afscheid. De vrijheid. De pijn. Alles tegelijk in één beweging. Iemand die valt. Midden in de val. Geen controle meer. Pure overgave aan wat komt. Je voelt de angst. Of juist het loslaten. Dat ene moment bevat alles.
Een lach die explodeert. Niet de glimlach ervoor. Niet de rust erna. Maar die ene seconde waarin alles eruit moet. Wanneer blijdschap geen keuze meer is maar moet gebeuren. Wanneer het lichaam niet anders kan dan uitdrukken wat er binnen is.
De uitgestrekte hand die niemand pakt. Daar hangt nog de hoop in. Maar ook al de teleurstelling. Het moment is voorbij, maar blijft hangen. Voeten die net geland zijn. De grond is geraakt. De sprong is voorbij. Maar in het lichaam zit nog de vlucht. De herinnering aan zweven. De shock van vast staan.
Ogen die net iets gezien hebben. Ze kijken nog. Maar wat ze zagen is er niet meer. Toch zit het er nog in. De schok. Het wonder. De pijn. Dit zijn de momenten die ons raken omdat we er niet doorheen kunnen kijken. We kunnen niet verder. Niet terug. We zitten vast in die ene seconde. Net zoals de emotie zelf ons vasthoudt.
Vreugde explodeert in één moment. Verdriet breekt in één moment. Liefde gebeurt in een blik. Angst in een ademhaling. In zo'n moment zit alles wat we zijn. Niet wie we zijn, maar wat we voelen. En dat voelen herkennen we allemaal, steeds opnieuw, in elk beeld dat ons raakt.
Reactie plaatsen
Reacties